باز هم همان حكايت هميشگي، همان حكايت دلتنگي...

از زبان همه مردم، از زبان كوچه، از زبان اتاق،از زبان تو و خودم دلتنگم....

دلتنگ روزهاي خوب پارسال، پاييز و زمستان گذشته، ماه پيش، شايد هفته پيش، اصلا همين ديروزها كه توبودي..

همين نزديك ها بود،‌شايد هم كمي نزديك‌تر!

نشستيم كنار هم، دستت دستم را گرفته بود، دستت ها!نه؛ نشستيم رويه‌روي هم. اين‌طوري عاشقانه‌تر است!

اَه كه حالم از عاشقانه‌اش بهم خورد.

اصلاً تو را، مرا چه مي‌شود. نشستيم ديگر همين!

 به همين سادگي كه مي‌شود روبروي هم نشست و همديگر را نگاه كرد...

دروغ مي‌گويم، دروغ مي‌گويم، بد دروغ مي‌گويم!

اصلا ساده نبود، سخت بود، نشستن، نگاه كردن، ... سخت بود،‌همه سخت بود!

سخت براي من، تو را نمي‌دانم!

هي فكر كردم،‌تولدت بود،‌تولدم بود، عيد بود، جشن بود!

نه هيچ چيز نبود، هيچ چيز نبود جز دلتنگي عاشقانه من براي تو!

راستي تو لجت نمي‌گيرد از اين همه غرور و منم منمِ من!

كاش نمي‌گفتم ”تا“ به تو هيچ وقت!اين تايي كه مي‌گذارم براي همه گريبانم را گرفت، كم مانده تا بغضم ...

اَه كه حالم از تا هم بهم خورد.

اصلاً نشستيم روبه‌روي هم، خوب است ديگر! هي نگاهت كردم، به هواي اينكه در چشمت بخوانم كه مالِ مني! اما تو مثل همه،‌حتي مثل ما، مثل من، نگاه نكردي تا نفهمم كه نمي‌ماني!

باز هم همان حكايت دلتنگي من.

دلم براي همين فردا تنگ است،‌نه ديرتر پس فردا!

شايد هم هفته و ماه ديگر كه نمي‌دانم كدام ماه است، نمي‌دانم چيست، نمي‌دانم كجاست...

دلم تنگ است، دل تنگم تنگ است...

راستش را بخواهي خوشحالم، از همه چيزهايي كه هستم، از امتحان‌هاي تمام شده‌ام، از نوشتنم، از مادرم،از تار، از اتاقم،از خيابان،‌از كوچه، از رنگ‌ها، از صدا، از داد، از كاكتوس، از بستني با پاستيل....

از چيزهايي كه ندارم كه كم است و تو كه زيادي دلتنگم فقط!

و مي‌دانم كه دلتنگ مي‌مانم هميشه!